We zijn momenteel allemaal erg druk. Om met mezelf te beginnen, ik ben weer druk met het Oranjebal en allerlei andere ' dingen' waar ik in zit. De school van de kinderen kost ook - als altijd - veel tijd en daarbij ben ik ongemerkt ineens weer een werkende moeder geworden. Zonder dat ik die intentie had, is mijn praktijk in bio-resonantie en ook homeopathie hier gaan groeien. Ik kan bijna zeggen dat ik er niet al te veel patienten meer bij kan hebben. Hardstikke leuk natuurlijk! Het is ook zo leuk om weer eigen geld te verdienen. Maar goed, het neemt dus wel een flink deel van mijn week in beslag en daar moet ik nog erg aan wennen. Ik moet weer even op zoek naar een nieuwe balans.

Arjan werkt zich momenteel ook drie slagen in de rondte, we zien hem nauwelijks gedurende de week, eigenlijk alleen bij het ontbijt 's morgens. We naderen langzaam het punt dat ik het niet leuk meer vind dat hij zoveel weg is. Hijzelf heeft het nog steeds erg naar zijn zin. De turbulente tijden bij ING zijn natuurlijk ook heel boeiend en leerzaam voor hem. Daarbij draait ING Korea draait nog steeds - naar omstandigheden - goed. Wat ons betreft zitten we de kredietcrisis hier, in Korea, uit. En dat is nog steeds geen straf.

We merken wel dat het met de Koreaanse economie slechter gaat. Het is triest om te zien waar de eerste gaten vallen. Meer zwervers op straat. Een uitgestorven Yonsan Electronics Market, waar je
normaal over de hoofden kunt lopen. En afgelopen zaterdagmiddag ging ik met Perlei naar Dongdeamun om stof te kopen en daar schrok ik helemaal. Ook hier was het uitgestorven, er werd nauwelijks iets verkocht maar ook zeker een derde van de kraampjes was leeg. En dat op zaterdagmiddag! De eerste klappen vallen dus daar waar ze nauwelijks opgevangen kunnen worden.

Ook in de winkels merk je dat de Koreaanse won aan waarde verliest. Buitenlandse producten zijn veelal in prijs verdubbeld. En Koreaanse producten zijn niet altijd een alternatief. Dagmar zou prima op alleen Koreaanse producten kunnen leven. Zij is aardig 'ver-Koreaan-st'. Ze neemt alleen nog maar rijst met zeewier mee naar school voor de lunch, ze eet nog nauwelijks brood. Perlei en vooral Krijn hebben nog steeds behoefte aan Westerse producten. Een lekker mueslireep voor in de pauze en boterhammetjes mee voor de lunch.

Aan Dagmar merken we ook dat zij haar Nederlands begint te 'verliezen'. Ze praat thuis nog steeds Nederlands maar ze gooit er meer en meer Engelse woorden tussendoor en vooral haar werkwoord vervoegingen zijn vaak hilarisch. Hoewel haar Nederlands erg goed was voor een tweejarige toen we uit Nederland weggingen, denk ik nu dat haar Nederlands voor een vierjarige onder de maat is. We moeten dus strikt zijn met Nederlands praten en (voor)lezen zodra we thuis zijn. Want ik moet toegeven dat ik vaak ook in het Engels terugpraat als ze iets aan me vraagt.

Met Perlei en Krijn zijn we nu echt begonnen met Edufax, thuisonderwijs Nederlands met begeleiding op afstand. Ze zijn beiden gestart in groep 3. Perlei zou in NL ook in groep 3 zitten, Krijn in groep 2. Maar omdat Krijn al best ver is met lezen en schrijven hebben we besloten hem ook te laten beginnen. Met Perlei gaat dat erg goed. Zij schakelt vrij eenvoudig van Engels lezen en schrijven naar de Nederlandse spelling. Haar dictees (die we wekelijks moeten opsturen naar een leerkracht in NL) zijn grotendeels foutloos. Krijn heeft duidelijk minder basis in het Nederlands. Hij maakt grappige Engelse schrijffouten zoals 'hij ate caas' i.p.v. 'hij eet kaas'. Erg goed dat we dit nu dus wekelijks met ze doen. Eens zullen ze immers terugkeren in het Nederlandse schoolsysteem...